Benim İçin Saygısız Olanlar Yüce Soylu Olsunlar.(Y.Süleyman Rüşdî)
Tarih :01.10.2014   Sık Kullanılanlara Ekle  Giriş Sayfanız Yapın
» Ana Menü
» Son Eklenen Haberler
Celal Masalcı Vefat Etti

Neriman Kabasakal Vefat Etti

Dedebağ Hayırı Yarın Gerçekleşecek

Hüsnü Gülgün'ün Eşi Nezahat Gülgün Vefat Etti.

Ümit Donduran Vefat Etti

Karacasu Lisesi Mezunları Toplanıyor

Kahvederesi Kahvesi'nde Allah Korudu

Dandalaz Barajı İlk Kurbanını Aldı

Festival ve Dedebağ Hayırı Ağustos Sonunda

Arife Öncü Vefat Etti

Müşerref Döner Bugün Vefat Etti

Dandalas'taki Tarihi Köprü Restorasyonu Devam Ediyor

Süleyman Taktakoğlu Vefat Etti

Niyazi Bezci Vefat Etti

Karacasu'da Vergi Rekortmenleri Açıklandı

Mehmet Kuyucu(Kuyucu Hafız) Vefat Etti

Eczacı Kamile Uzunyolcu Vefat Etti

Karacasulu Selin Selçuk Flüt Resitalini Muğla'da Sunacak

Karacasulu Doktor Tayfun Mavi Fotoğraf Sergisine Katılacak

Mehmet Taşdelen'in Annesi Vefat Etti

Büyük Şehir Belediye Meclisine Karacasu'dan Gidecekler Belli Oldu

Karacasu'da Belediye Başkanlığını kazandı

Köy Muhtarlıkları Kalktı.

Tekkeşinler Evini Belediye Satın Aldı

En Az Boşanma Karacasu'da Yaşandı

Lütfiye Yenier Vefat Etti

Kamil Daldal Vefat Etti

Karacasu'nun Nüfusu Belli Oldu

Karacasu Yeni Bir Tören Alanı Kazandı

Karacasu Yeni Bir Alan Kazandı

Dr. Ali Keskin Demirci'nin Babası Selahattin Keskindemirci Vefat Etti

Karacasulu Bir Arkadaşımız Yeni Bir Roman Yazdı

Karacasulu Ziraatçılar Tarım Fuarını Gezdiler

Mustafa Hazır Vefat Etti

Prf.Dr.A.Ali Küpelioğlu Bu Akşam Yeniasır Televizyonu'nda

Esma Kabasakal Vefat Etti

Muhteşem Yüzyıl Dizisinde Bir Karacasulu

Kübra Görgülü Vefat Etti

1 Kasım Günü Karacasu'da Açılışlar Var

Karacasu'da Yol Kaplama Çalışmaları sürüyor

Kahvederesi 2 diye yeni bir gölet daha yapılıyor.

Bereketli'de Gölet Yapımı için Yeni Yerler Alındı

Cumhuriyet Bayramı Coşkuyla Kutlanacak

Kübra Şaşırtan Vefat Etti

Ahmet Beydağ Vefat Etti

Şeref Elmas Vefat Etti

Karacasu Yarın Vatan televizyonunda

Mehmet Köseoğlu Vefat Etti

Karacasu'da 4. Alış Veriş Merkezi Açıldı

Festival Videolarını İzleyebilirsiniz

Hemşehrimiz Ali Aytaç Romanıyla Altonale Festivali'nde

Yeni Anıt Bitmek Üzere

Kâmil Cura Vefat Etti

Festivalin Birinci Günü Bitti

Karacasu Yeniasır Televizyonu'nda Anlatılacak

Festival 1 Eylül'de Yapılacak

Çağdaş Demirtaş Vefat Etti.

Mehmet Atçalı Vefat Etti

Fatma Portakal Vefat Etti

Müberra Tuncer Vefat Etti

Karacasu Nazilli Asfaltının Genişletilmesi Çalışmaları Hızla Devam Ediyor

Hacı Arap(Hacret) Camisi'nin Restorasyonu Bitmek Üzere

Fatih Portakal Tatilini Yayla'da Geçiriyor

Nilay Kaletaş Vefat Etti

Karacasu Lisesi Mezunları Kahvaltısı 6 Temmuz'da Yaylada

Saadet Dizel Vefat Etti

Mustafa Kabasakal Vefat Etti

Necip Olgun Vefat Etti

Karacasu'da Halk Bankası Şubesi Açıldı

Böyle Anneler Günü Görülmedi.

Karacasu Nazilli Yolunun Genişletilmesi Sürdürülüyor

KARACASU BARAJI TAMAMEN DOLDU

Eczacı Rıza Tarhan Tarakçılar Vefat Etti

Karacasu Beelediyesi Anneler Günü'nde Bir Etkinlik Düzenledi

Otobüsçü Hulusi Özsır Vefat Etti

Mehmet Kayalı Vefat Etti

Mustafa Tabak Vefat Etti

Karacasu'da Hayırlar Başladı

Yazır Köprüsü Yapıldı

Karacasu'nun TUBİTAK Başarısı

Avukat Kenan Özkaya Vefat Etti

Belediye Başkanı Vatandaşlarla Buluştu

Karacasulu Prf.Dr. Halil Sarp Yeni Bir Mineral Buldu

Münire Yapıcı Vefat Etti

Hatice Ekinciler Vefat Etti

Meydan Düzenlemesi Başladı

Ayşe Töz Vefat Etti.

Mehmet Işık Vefat Etti

ŞERAFETTİN KAVURMCI VEFAT ETTİ.

Memnune İnci Yarenci Vefat Etti.

Çöp Sorununa Çözüm

Muzaffer Özuysal Vefat Etti

Belediye Zabıtası Müzeyyen Akarsu'nun Annesi Vefat Etti.

Karşıyaka'dan Mustafa Atalay Vefat Etti

Mustafa Zengin(Karşıyaka'dan) Vefat Etti

Ahmet Güzelgönül Vefat Etti

Bereketli Mahallesi’ne İçme Suyu Deposu Yapıldı.

Karacasu Belediyesi Yeni Bir İtfaiye Aracı Aldı

Karacasu’nun Artık Bir Arıtma Tesisi Var

Karacasu'nun Nufusu azaldı

Esma Apak Vefat Etti

Feriştah Aytaç Vefat Etti.

Bugün ATV'de Karacasu Tanıtımı Var

29 Ocak Gecesi Karacasu'da Tiyatro

İl Genel Meclisi Üyelerimiz Eski Mezarlıklar İle İlgili Önerge Verdiler

İsmail Coşar Vefat Etti

Hüseyin Avni DOYURUM (Kasap Avni) vefat etti.

Mehmet Karaköse'yi Babası vurdu.

Pazar Yerinin İkinci Kısmı da Bitiyor

Demirci Süleyman Tok Vefat Etti

Osman Büyükbebeci Vefat Etti

Emekli Senatör Sadettin Demirayak Vefat Etti

Gezici Çanakkale Savaşı Sergisi Karacasu'da

Bu Akşam KANAL B'de Karacasu Gösterilecek

Karacasu Barajı 12.12.2012 Günü Hizmete Açılacak

Karacasu Barajı'na Su Tutuldu

Karacasu'da Yeni Bir Alışveriş Merkezi Açıldı.

Öğretmen Hikmet Onbeş Vefat Etti

Öğretmen Necati Dırgalı Vefat Etti

Cumhuriyet Bayramı Kutlamaları İçin Fener Alayı Göstersi Var

Yıldız Çivi (Zağralı) VefaT eTTİ

Yücel GÜMÜŞ Vefat Etti.

Festival 1 Eylül'de Başlıyor

Karacasulu İş Adamı Sayın Mehmet Gökdemir İzmir 3. Oldu.

Nuri ALTINÇÖP'ün eşi Ayşe ALTINÇÖP vefat etti.

Öğretmen Emin Küçükçoban Vefat Etti

Geleneksel Dedebağı Hayırı Bu Sene 2 Eylül'de Yapılacak

Kahvederesi Nacıpınar Arasında Su Bulundu

Merkez İlöğretim okulu Hemen Hemen Bitti.

Sevenler İlkokulu Binasında Karacasu İmam Hatip Ortaokulu Açılacak

Muhuttin Özkara evi Önünden Alemlere Doğru Giden Sokak Yeniden Düzenleniyor

Karacasu Kemal İpbaş Anadolu Lisesi İnşaatı Bitti

Orhan GÖRGÜLÜ (Ali Paşa Orhan) vefat etti.

Saatçi Ömer Nuğral Vefat Etti

Karacasu Lisesi Mezunları Gecesi 1 Hafta Sonraya Ertelendi

Karacasu Lisesi Mezunları Buluşması'nın Beşincisi 7 Temmuz'da Gerçekleşecek.

Gürhan Erdoygun Vefat Etti

Pazaryeri İnşaatı Devam Ediyor

Aydin24.com'daki İlginç Karacasu Haberi

Halı Saha Futbol Turnuvası Bitti

Karacasu Vakfı Türk sanat Müziği Korosu 28 Şubat Günü İzmir'de Konser Verecek

Aydın Gelişmişlik Sıralamasında Türkiye'de 19. Sırada

Karacasu'da Meslek Yüksekokulu Öğrenciisi Hocasını Bıçakladı

Karacasu Belediye Başkanı 19 Mayıs Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı Münasebetiyle Bir Bildiri Yayımladı

!9 Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spğor Bayramı İçin Fener Alayı Tertiplendi

Dün Gece Karacasu'da Çok Özel Bir Konser Verildi

Cumartesi Gecesi Karacasu'da Tiyatro Gösterisi Var

Mehmet Cura Vefat Etti

Karacasu Vakfı Kitap Fuarı'nda

Çarşı Düzenlemesi Devam Ediyor

Süleyman Yolcu Vefat Etti

Ahmet Altınçöp Vefat Etti

Mehmet Güzelgönül Vefat Etti

Alpaslan Fetil (Fitil) Vefat Etti

Yorgancı Hüseyin Acet Vefat Etti

Bodur Elma Fidanı Dikimi Yapılıyor

Zabıta Amiri Bülent Küçükyağcı'nın Annesi Vefat Etti

Belediye Eski Başkanı Halil Töz Vefat Etti

Artist Tarık Akan Karacasu'da

Yıldız Duman Ercan Resim Sergisi Açıldı

Karacasu Vakfı'nın Bu Hafta Karacasu Gezisi Var

Cumaönü Camisi İmam hatibi Adem Erdoğan Vefat Etti

ADD Genel Başkanı Karacasu'ya Geliyor

İl Genel Meclisi Üyesi Kenan Tabak Zeytincilerin Sorunlarını Bir raporla Sundu

İlk Defa Köyde Kan Bağışı Yapıldı

Hatice Sertkaya Vefat Etti

Karacasu'da Kuvvetli Bir Kar Yağışı Başladı

Karacasu Vakfı Bayanlar İçin Yemek Düzenledi

KARACASULU YAZAR YAŞAR ATAN’IN İKİNCİ KİTABI YAYINLANDI

Atatürk İlköğretim Okulu Beyaz Bayrak Ödülü Aldı

İsmail Dönertaş Vefat Etti

Karacasu MYO Dericilik Bölümü Kapanıyor mu?

İKSİR Romanı (Ali Aytaç) Almancaya Çevrildi

Nedime Köseoğlu Vefat Etti

Afrodisias sanat Merkezi Grup Açılışı Gerçekleştirecek.

Raziye Albak Vefat Etti

Sırtlanini Mağarası'nın Turizme Açılması İçin Çalışmalar Başladı

Karacasu 2 Gün Televizyonlarda Olacak

Afrodisias Sanat Merkezi'nde Yeni Bir Sergi Açılışı Var

Pazaryeri Yapılacak

Karacasu Bugün TRT AVAZ MUTFAK PROĞRAMINDA

Karacasu Vakfı Bir Sanat Merkezi Açtı.

Erol Talay Vefat Etti

Aydın Valisi Kerem Al Karacasu'yu Ziyaret Etti

İlçe Emniyet Amirliği'nin Projesi

Geyre Belediye Başkanı Trafik Kazası Geçirdi

Prf Dr Ali Küpelioğlu Yarın TRT Belgesel Kanalında

Süleyman Rüşdî Türbesi Önünde Bugün Mevlit Okutulacak

Karacasu'nun Acı Günü

Sitemizde İlk Kez Bir Röportaj Sunacağız

Emin Bedioğlu Vefat Etti

Karacasu Festivali'nin İlk Günü Bitti

Sebze Pazarı İnşaatı Bitti

Dedebağı Hayırı 4 Eylül'de Yapılacak

Yazır Köyü Muhatrı Vefat Etti

Muzaffer Öztürk Vefat Etti

Yazır Muhtarı Trafik Kazası Geçirdi

Festival 3-4 Eylül Tarihlerinde Yapılacak

Vali Adana'ya Atandı

Arap Şeref Vefat Etti

Mehmet Bingöl Vefat Etti

Ayşe Beydağ Vefat Etti

Mehmet Kıvılcım Vefat Etti

İsmail SİVİT Vefat Etti

SEvenler İlköğretim Okulu Ödül Aldı

Faruk Sayan Vefat Etti

Aysel Karaoğlan Vefat Etti

Karacasu MYO'da Konferans Verildi.

Kahvederesi'nde Kahveler Açıldı.

Karacasu'da Yeni Bir Petrol Satış Merkezi Açıldı

Karacasu'da Badminton Turnuvası Düzenlendi

Yıldız Duman Ercan İzmir Sanat Bienal'ine Katılacak

Kunduracı Niyazi Yeniev Vefat Etti

Sebze Pazarı İnşaatı Devam Ediyor

Merkez İlköğretim Okulu Binası İnşaatı Hızla Devam Ediyor

Karacasu'da Kitap Fuarı Açıldı.

Hükümet Konağı'nın Önü Düzenleniyor

Kahvederesi'nde Düzenlemeler Yapılıyor

Karacasu Vakfı Metal Takı Kursu Açıyor

Geleneksel Karacasu Vakfı Yemeği 14 Mayıs'ta

Karacasu Anadolu Lisesi'nin Projesi Tubitak Bölge Seçmelerinde Yarışmayı Kazandı.

Karacasu Vakfı Mitoloji İzmir'de Mitoloji Semineri Düzenliyor

Karacasu Nazilli Yolu Genişletiliyor.

Merkez İlköğretim Okulu Binası Yıkılldı Yenisinin Temeli Atıldı

Karacasu Meslek Yüksekokulu'nun Yeni Müdürü Göreve Başladı

Engelli Vatandaşlarımız Diploma Aldılar

Karacasulu Mehmet Ali Çetin Aydın Vakfı Başkanı Oldu

Kar Yağ Zeytinyağı Fabrikası BEYAZ İNCİ BAYRAK Ödülü Kazandı

Emine Çetin SEvenler Okulu İle ilgili Yazımıza Yorum Yazdı

Karacasu Belediyesi'nin E-Öğrenme Hizmeti

Kübra Ceviz Vefat Etti

Aile Hekimi Uygulaması Devam Ediyor

Karacasu Belediyesi'ndeki Engelli Asansörü Çalışmaya Devam Ediyor

Cumaönü Camisi'nin Restorasyonu Bitiyor

Karacasu'da Yeni Bir Lokanta Açılıyor

Karacasu'ya Yeni Bir Benzinlik Yapılacak

Esma Çakmakkaya(Kiriş)Vefat Etti

Karacasu'ya Mevsimin İlk Karı Yağdı

Mustafa Onbeş Vefat Etti

Karacasu Kültür ve Sanat Evi Açıldı

Mücevher Taşlarının Sahtesi, Hakikisi Karacasu'da Anlaşılabilecek

»  Son Eklenen Fotolar
 
»  Saat
»  Site İstatistikleri
Online: 2
Bugün: 145
Bu Ay: 145
Bu Yıl: 118306
Toplam: 598616
 
   YOLCULUK VE MEMLEKET

YOLCULUK VE MEMLEKET

 

 

“Zaman mı? değil zaman
Akan zaman değil mesafelerdir.” 

Cemal Süreya

 

 

Yol, yolcu, yolculuk; memleketten doğar. Şehirleri değil yollar, insanları insanlara bağlar. Bir ucunda yâr,  bir ucunda nâr. Şimdi yolun bir ucundayım, dilim kalemin ucunda.

 

İlk Yolculuklar….

 

Varil kenarından çember yaptırıp, çevirdik. Değnek attan, tel arabaya geçtik. Masallarda uçan halıyı, uzay filmlerinde ışınlamayı severdim. Jant arabalarla eski cezaevinin yanından başlar, Kirişçi Hamdi Amcanın evinin yanına kadar kaldırımdan bir iki dakikada uçarcasına inerdik. Sonra da jant arabayı onbeş dakika yokuş yukarı taşırdık. Yani 1 -2 dakikalık zevk için 15-20 dakika çalışırdık. Akşama kadar böyle gel git yapardık.

 

Attan, eşekten arabaya geçiş yıllarıydı. Pazartesileri eşekler için park yeri vardı. O zamanlar otobüs, dolmuş, otomobil  sayılıydı. Otomobile taksi denirdi. Öyle de kaldı adı. Arabaya binmek lükstü. Gelin arabaları süslenir; ön kaputun üstüne küçük bir oyuncak bebek konurdu. Gezmeyi çok sevdiğim sünnet arabaları geliyor şimdi aklıma. “5 dakka kaldı Ahmet ateş aldı” diye bağıra bağıra. En çok kimin sünnetinde gezildi diye, çocuklar arasında uzun zaman konuşulurdu. İnerken bize “indi bindi” gibi kısa gelirdi. Şimdi ne sünnet arabasına binmenin tadı kaldı, ne de sünnetin; çocuk bahardan sünnet oluyor, düğünü yaza kalıyor. Maksat, çocuk kendi düğününde rahat etsin.

 

Benim için Karacasu’yu çevreleyen dağlar Kaf dağıydı. Hep merak ederdim ardında ne vardı. Bir yaşında gelmişim köyden, kendimi bilmezken. Babam, “şu dağın öte yüzündeki köyden geldik” derdi. Biresse’de doğmuşum, ekimiz kökümüz ordaymış ama kendimi Karacasu’da buldum, Karacasulu bildim. Sevdiklerim yanımdaydı, doğduğum yeri bilmediğimden özlemedim. Yine de orda bir köy vardı uzakta, gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdü.

 

Karacasu dışına ilk gittiğim yer köyümüz oldu. Babam, ablamgil ve ben; sabah olmadan erkenden kalktık. Karıncalıdağ’dan yayan yola koyulduk. Her yer ve her şey yeniydi. Meraktan ve sağa sola bakmaktan yorulduğumu bile anlamadım. Babam işte şu tepenin, şu ağaçlığın, şu kayalığın ardında derken; köy göründü ve yorgun argın ulaştık. Köydekiler beni biliyordu ama ben onları ilk defa görüyordum.

 

Köye ikinci gidişimde dayımın arabasına bindik. Önce Nazilli’ye gittik. Yolcuları evlerinden topladık. Araba nasıl kullanılıyor diye dayıma bakmaktan sıkıldım. Gözümüzün önünde kayıp giden ağaçlara, yol kenarlarına bakmaktan başım döndü, midem bulandı. Araba tuttu dediler. Naylon poşet verdiler. Köye vardığımıza şükrettim. Hayret şimdi kimseyi araba tutmuyor.

 

Sonraki birkaç kez köye, Nazilliye, Aydın’a günübirlik gidip döndük. Babamla Nazilli’ye ilk gidişimde; adam olmuş gibi hissettim kendimi. Yol üstündeki bütün tabelaları okudum, geçtiğim yerleri, yolları ezberledim. Bıraksalar kendim geri dönerdim.

 

Yatılı Okula Başladığım Günler…

 

Büyüyünce ne olcan sorularının cevabına ilk adımlarımızı attık.

“Daha dün annemizin kollarında yaşarken

Çiçekli bahçemizin yollarında koşarken

Şimdi okullu olduk sınıfları doldurduk

Yaşasın okulumuz sevinçliyiz hepimiz“ Şarkısını gerçek bir coşkuyla söylediğimiz günlerin ikinci perdesi açılmıştı. Artık ilkokul bitti büyüdük. Siyah bodiyeyi çıkardık; kabuğumuzdan sıyrıldık, yakalık devri kapandı. Orta okulluyduk. Takım elbise giydik, yeleği bile vardı. Kravatı komşuya bağlattık, saçımızı 3 numaradan fazla uzattık. Aynaya baktık, taradık. Her dersin öğretmeni ayrıydı. Siyah bir torbadan Fransızca, İngilizce, Almanca vardı. Kısmetime İngilizce çıktı. “Efendim”, “öğretmenim” demeyi bıraktık; “hocam” demeye başladık. Çocuk değildik. 23 Nisandan 19 Mayısa terfi ettik. Hepimiz gençtik. Adım atışımız bile değişti. Köylerden, Karşıyakadan, Merkez İlkokulu’ndan, gelenlerle tanışmaya başlamıştık. Derken, daha heyecanımızı sindiremeden ilk yazılılar başladı.

 

Bir akşam babam eve geldi, “imtihanı kazanmışsın” dedi. O an hatırladım. İlkokul biterken bir sınava girmiştik. Sanki gezmeye gidecekmiş gibi; Nevşehir, Edirne, Ortaklar  öğretmen okulu.. diye tercihler yapmıştık.

 

Ben ve benim gibi sınav kazanan birkaç arkadaştık. Okuyup adam olacaktık. Okul Nazilli’deydi, Cami avlusuna çocuğunu terkeder gibi; geçmişimizi bırakıp, gelecek aramaya gidecektik. Karar verdik: yol açıktı, yola çıktık. Gidiş o gidiş; artık yol oldu gidiş geliş. O gün bu gündür, Karacasu’dan uzakta, yolun diğer ucundayım.

 

Dönülmez bir yolun başındaydım. Yatılı okul yıllarım başladı. Sivaslılar, Kayserililer, Kırşehirliler birbirini tuttu. Hepsi sanki bir yumruktu. Biz de Karacasulu olduğumuzu fark ettik. Hemşeri ne demek o zaman öğrenip, anladık ve sanki birbirimize sığınıp bağlandık.

 

Herkesin durumu aynıydı, sürü psikolojisi ile avunduk. İlk ayrılık kolay oldu. Ne olduğunu bile anlamadık. Yatılı okulda her sabah uyanındığımızda, ayrılığı biraz daha anladık. Birkaç hafta sonra renkli hapın üstündeki tatlı kısım kaçmış, acısının tadı ortaya çıkmıştı. Yutmaktan başka çaremiz yoktu. Sonra özlemek başladı. Bırakıp geldiğim yerlere dönmek, sabah evde uyanmak, gece evde başımı yastığa koymak... Değeri olduğunu bile bilemediğim şeyler, ne kadar değerliymiş meğer.

 

Hiç yoktan özleyecek bir yerim olmuştu. Özlemek hissetmekti ve anlamak için yaşanması gerekirdi. Yazmakla anlatılacak bir şey değildi; mutluluk gibi, aşk gibi. İşte Memleket nedir? Ayrılık nedir? Özlem nedir? o zaman yaşayarak öğrendik. Bir tek Karacasu’dan değil ki ! Çocukluğumuz, alışkanlıklarımız, göz aşinalığımız, yuvamız, anne, baba, kardeşlerimiz, sevdiklerimiz, kurt, kuş, gece, gündüz,.. özlediğimiz ne varsa hepsinden ayrıydık. Memleket deyince hepsinin adıymış anladık. Sanki kendimize bile yabancılaştık.

 

Annem “Sevi daşdan ağırdır bilmeyen gök başlı cavırdır” derdi. Nerelisin ? Daha evlenmedim denir; hanımköylüyüm denir ya. İnsanın yeri sevdiklerinin yanı diye boşuna mı söylemişler. Bağlarımızın en güçlü olduğu zamanlardı. Dayanamadık ve ağladık, sızlandık, birbirimizi doldurduk. Yol yakınken Karacasu’ya ve oradaki okulumuza geri dönecektik. Karacasulu üç beş arkadaş, okuldan kaçıp eve geldik. Analarımız “dizimin dibinde gözümün önünde” olsun dedi, ne de olsa ana yüreğiydi. Babalarımız olmaz dedi. Bizi topladılar konuştular. Konuşulmak hoşumuza gitti. Başka çaremiz yoktu. İkna olduk. İster istemez geri döndük. Mesut’un babası bizi geri götürdü. Kaldığımız yerden devam ettik.

 

Karacasu’dan ayrıldığımda, çocukluğumun güneşi batmak üzereydi. 11 yaşındaydım. Yüzme bilmeyen çocuklar gibi hayata atıldık, tutunacak dal aradık. Sonra, elimizden geldiği kadarını yaptık. Paydos zilinden sonra etüd saatine kadar. Sümer Ortaokulundan garaja kadar yürüyüp, Karacasu minübüsünün başında bekledik, sanki biz de gidecektik. 10-15 dakika oralarda eğlendik, gelen gidenlerle sohbet edip eve selam gönderdik.  Minübüse binip giden Karacasulularla sanki biz de giderdik. Bir ay kadar böyle gidip geldik.

 

O yıllar geçip gitti. Ayaklarımızın üstünde durmayı öğrendik. Şimdi ise yatılı okul yıllarından aklımda kalanlar; eskimeyen arkadaşlar, kocaman çay kazanı, çelik kupadan içtiğimiz şekerli çay, sabah etüdü vakitleri, akşama doğru gökyüzünde savrulan karga bulutu, aşağı Nazilli’ye kadar bindiğimiz gıdı gıdı treni.... Edindiğim alışkanlıklar; tadına bakmadan yemeğe tuz atmak, kuru fasulyeyle pilavı karıştırmak… o günleri özlüyor muyum? Hayır.

 

Karacasu’dan Üç Yola Kadar..

 

Yolculuk sabahı erken kalkılır. “Erken kalkan işine geç kalkan düşüne” demiş eskiler. Bir gece daha kalabilmek için; sabah kurt kuş uyanmadan uyanıp yola çıkmayı göze alırdık. İlk otobüse bilet alır, yoldan binerdik. Yolculuk ânı yaklaştıkça gönlümde yer daralır. Bavul hazırlamak zor iştir, zaten istemeye istemeyedir.Tuttuğun her şey ağır gelir. Karacasu’dan giderken bavul her zaman doludur. Yine de son anda birşeyler eklenir. Ne olur ne olmaz, ihtiyaç giderilir; birkaç yudum bir şey yenir. Annem börek çörekten yolluk hazırlamıştır, “güvenme dayına ekmek al yanına” deyip onu da elime verir. Hep bir şey unutacakmışım duygusu huzursuz eder, belki de unutamayacaklarım gelir aklıma.

 

Karacasu’dan her ayrılışta biraz daha azalır bağım ama bir parçam hep orada kalmıştır ya da Karacasu’nun bir parçası yerinde değildir. Memleketin yokluğunu mu? Yoksa bendeki varlığını mı daha çok hissedeceğim? Bilmiyorum. Hem ağlarım hem giderim misali

“Aynalı körük olmazsa ben gelin gitmem;

Ud kemani  çalmazsa aynalı körüğe de binmem” havasında gitmek istemezdik.. Ama mecburen giderdik.

 

Faruk Nafiz Çamlıbel, Han Duvarları Şiirinde yola çıkarken yaşanan duyguları ne güzel tarif eder;

 

“Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı,

    Bir dakika araba yerinde durakladı.

    Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,    

    Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar.   

    Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,    

    Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.    

    İlk sevgiye benzeyen ilk acı, ilk ayrılık!    

    Yüreğimin yaktığı ateşle hava ılık,    

    Gök sarı, toprak sarı, çıplak ağaçlar sarı.    

    Arkada zincirlenen yüksek Toros Dağları,    

    Önde uzun bir kışın soldurduğu etekler,    

    Sonra dönen, dönerken inleyen tekerlekler.....”

 

Sayılı gün çabuk geçmiştir. Gün gelip çatmıştır. Çocukların ağzında “güle güle” ve “Allahaısmarladık” karışır ama bu karışıklık ne de güzel yakışır onların ağzına. Ağlamak bulaşıcıdır; hemen yayılır. Anamın “bir gözüm gördü bir gözüm görmedi daha oğlum” deyişi;o daha söylemeden önce, bir önceki gidişimden aklımdadır. “Gidip de dönmemek, dönüp de görmemek var”, ”Selam söyle” “Mektup yaz, ara, alo de”  “Haydi uğurlar ola..”  sözleri arasında belki de son defa duygusuyla,  el öper, sarılırız. Artık, gidenin önünde durulmaz. Yolcu yolunda gerektir. Anamın gözlerinden yaş süzülürken, ardımdan bir maşrapa su dökülür. Otobüse binilir, el sallanır, göz göze gelinir. Dandalas Çayı’ndan balık tutmaktan dönerken yarım saatte çıktığımız yol; zembereği boşalmış gibi uçarcasına inilir. Herkes sus pus olur. Gözler dolu, bakışlar boştur. Bir düğüm atılır insanın boğazına, dokunsalar ağlamak işten değil. Sonra da; yol kıvrıla kıvrıla, yürek burkula burkula, taa Üçyola kadar gidilir,  Üçyoldan sonra yolcular kendine gelir.

 

Telgraf bile normal, acele ve yıldırım çekilirdi. Ama her kelimesi para yerine geçerdi. O yüzden Mektup gelir, mektup giderdi. Mektupla bağlanırdı yollar. “Gider gitmez mektup yaz” “mektupsuz bırakma bizi” denirdi. Almanya’dan “damgalı koleksiyonluk pullarla” gelirdi mektuplar. Bizdeyse mektup pulunda traktör kasasına doluşmuş insanları ve üstündeki “düğüne mi ölüme mi?” yazısını hâlâ hatırlarım.  “Nasılsın iyi misin? Allahtan iyi olmanı niyaz ederek bu mektubumu yazıyorum. Beni soracak olursan ben iyiyim. Orada havalar nasıl?” kalıp sözleriyle başlardı mektuplar. Askerden gelirse; kenar süslü, resimli, şiirli  “er mektubu görülmüştür” damgalı olurdu. Çoğu zaman, adres gibi tanınan birinin “eliyle” gelirdi. Zarf da mazruf da özlem yarasına pansuman. Mektuba yazanın kokusu da sinerdi; sanki ondan bir parça gibiydi. Yüzüne sevdiğini söyleyemeyen, mektupta aşk şiirlerini sakınmazdı. Gelse vermez miydi? Ama yine de postacıdan mektup sorulurdu. Bazen de yazan mektuptan önce gelirdi.

 

Hemen yokuştan iner inmez sağımızda Dandalas Çayı’nı hissede hissede parelel akarız. Yakında baraj geçecek, otoyol geçecek derken; zamanla yol kenarları ve manzaralar değişecek. Baraj yükselmeye başlamış bile. Nereye bakarsan bak ağaçla bezenmiş; yolun sağı solu manzaralı. Güneş yanığı üzümler, çam, badem, zeytin, incir, armut ağaçları gözlerimize değe değe, Karıncalıdağ eteklerinden Menderes Ovası’na ineriz. Yol kenarında sarı dev papatya gibi yerelması çiçekleri, meyan kökü bitkileri gözüme çarpar.

 

 Biraz ilerde, yolun solunda bir çardak ve gölgede asılı  duran bir bardak; üzerinde kozalaktan kapak ve kulpundan bağlı bir kupa vardır. Bizde toprak bardaktan içilir su. Bardağın dışı terlemiş, içindeki su serinlemiş, toprağın ilk yağmurdaki kokusu suya sinmiş ve su toprağın tadından almıştır. Testiye bardak deriz biz; bardağa da kupa. Gelinciğe lale, kavağa servi, araba arap, zenciye gararap…

 

En son kargılar ve kargalar olur; Başaran’dan sonra Karapınar’a doğru. Menderes düzlüğünde yol kenarlarındaki bahçelerde turunç ve portakal ağaçları sıralanır. Portakal sanıp yiyenler bilir turuncun acısını. Turuncun tadı, çorbada, salatada, pidede gelir. Bunu da bizim oralılar bilir. Yol boyunca ara ara gördüğümüz Morsynos Çayı, Başaran yakınlarındaki Antiochea civarında Meandros Nehrine dökülmüş, yolculuğunu tamamlamış ve suyu bulanmıştır. İster Morsynos deyin adına ister Dandalas; aka aka yol ettiği yatağında binlerce yıldır hep aynı yöne yolcudur. Menderes’in üstünden geçerken; ille de aşağıya bakarım ve suyun bulanıklığına karışır bakışlarım. O da benim gibi yolcu…

 

Mesafesi kısa da olsa, gidemediğimiz her yer uzak değil mi? Uzak yer bilmediğimizden, Nazilli uzak gelirdi. Üçyola kadar memleket üçyoldan ötesi gurbet gibiydi. Üçyoldan kıvrıldık, nihayet yola girdik. Memleket geride kalır ve yolcu gideceği yere odaklanır. Sonraki yollar hep aynı sayılır. Göçmen kuşlar gibiyiz. Gidiyoruz. Dönüş bir ara, kısmetse bayrama..

 

Uzaktan Sevilir Memleket..

 

Uzaktan sevilir memleket. En güzel şiirlerini memleket üstüne söylemedi mi Şair Nazım Hikmet. Gurbete gidince fark edilir. Gurbete düşmeyen “il mi yaman bey mi yaman” anlamaz. Bir gurbet şiiri yazın desek, ne yazabilir ki yaşamayan? “Ayrılık yarı ölmekmiş; O bir alevden gömlekmiş” diyen şarkıdaki duyguyu o ateşten gömleği giyen bilir.

 

Karacasu’dan uzakta yaşamasam; çocukluğumun üstü, aynı yerde sonraki yaşadıklarım tarafından örtülecekti. Hafızama yeniler eklendikçe; eskiler daha derine inecek, belki de silinecekti.

 

Anlar ve anılar geride kaldıkça, yaşamak devam etti. Hayat yolunda eskidik. Murathan Mungan, Telli Turna şiirinde; “Yenik düşüyor herşey zamana, Biz büyüdük ve kirlendi dünya” demiş ya. Biz de kirlenmeden önceki zamandan; o yerlerden, o zamanki insanlardan söz edelim. Gökyüzünün altındaki en güzel yeryüzü ve bilinen en güzel iklimin olduğu yer. Dağlarından yağ, ovalarından bal akan; havası suyu elması yaylasıyla ünlü herkesin birbirini tanıdığı küçük ve şirin bir yer düşünün. İşte orası Karacasu, dünyanın ortası.

 

Nasrettin Hoca’nın “dünyanın ortası burasıdır” dediği yer memleketidir. “Taş yerinde ağırdır” sözü memleket için söylenmiştir. “Her horoz kendi çöplüğünde öter” sözü  de öyledir. Memleketinden ayrılanın dili kısadır. Memleketim; toprağından, havasından, suyundan harman olduğum doğup büyüdüğüm yer. İlk göz ağrım, kendimi bildiğim, toprağına can teslim ettiğim. Başka nereye gidersem gideyim, orada sanki emanet gibiyim.

 

Göçerlik, göçmenlik bize göre. Kırlangıçların, leyleklerin, sığırcıkların, yörüklerin yurduna yollar da dahildir. Onların evleri geçtikleri yollar ve gittikleri her yerdir.Caretta carettaların okyanuslar dolaşıp, doğduğu yere dönmeleri ve somon balıklarının akıntıya karşı yüzüp doğdukları yerde ölmeleri gibi; insan üzerinde de hamurunun karıldığı toprağın bir çekim gücü vardır. Evde beslenen tropik balıklar, su kaplumbağaları ve dışarıda uçan papağanlar; İstanbul’a ait değil. Doğal ortamlarından, uzakta esir gibiler ama bunun farkında bile değiller.

 

Eskiden kısa mesafeler bile uzundu. Yollar, arabalar iyileşti. Mesafeler kısaldı. İnsanlar daha da uzağa gider oldu. Uzaklar yakınlaştı ama insanlar birbirinden uzaklaştı. İnsandan saklı bir yer kalmadı. Çini yol ettik.  Dünya küçüldü, daraldı.  Aya bile çıkıldı ama mehtabın sihri kaçtı. Yine de her zaman fakirin ayağı kısaydı.  Gurbet biraz da imkânsızlıkların adıydı.

 

Geri dönmek olmasa, ayrılık daha zor olurdu…Gideceğim yere geldikten sonra bedenim; ruhum da gelsin diye üç beş gün daha beklerim. Sonra özlemek başlar. Memleketin özlemesi bile güzel. Karacasu’da kimseye Karacasulu demezler. Gittiği yerde Karacasulu olur. Balık misaliyle Şair Hayâli Bey bir beytinde ne güzel söylemiş ;

“Cihân-ârâ cihân içindedir ârâyı bilmezler

O mâhîler ki deryâ içredir deryâyı bilmezler”

İnsan doğup büyüdüğü yerden ayrılınca, memleketi olduğunun farkına varır. Hemşerilik bile yerine göre değişir: Karacasu’da Biresse’li hemşerim. Nazilli’de Karacasulu da hemşerim. İstanbul’da Aydınlı da hemşerim. Almanya’da Denizlili de İzmirli de hemşerim. Uzayda da Dünyalıya hemşerim diyecek gibiyiz.

 

Herkesin memleketi güzeldir. Güzel diye bilmek için güzeller görmek gerekir. Memlekete dair çok hikâye vardır. Hani bülbülü altın kafese koymuşlar. Ağlamış, inlemiş.. çilemiş de çilemiş .. ille de vatanım, ille de vatanım demiş. Dayanamayıp bırakmışlar. Gidip bir dikene konmuş. Biz de öyleyiz, Şair Nedim’in “Bu şehr-i Stanbul ki bi-mislü bahadır, / Bir sengine yekpare Acem mülkü fedadır” dediği,taşı toprağı altın İstanbul’da. Aklımız hep Karacasu’da.

 

Yine, hali vakti, işi gücü yerinde adamın biri arkadaşına her gün köyünden bahsedermiş. Duyan cennet zannedermiş. Arkadaşı çok merak etmiş. Bir gün beraber gidelim ben de göreyim demiş. Velhasıl gitmişler. Arkadaşı gidince ne görsün! Kuş uçmaz, kervan geçmez, ot bitmez kayalık bir yermiş. Demiş ki: burası mı öve öve bitiremediğin köyün senin. Adam demiş ki: burda doğdum, burda büyüdüm ben. Burda bütün sevdiklerim. Burası benim yerim... Dahası, böyle olmasa buraları bırakıp gidemezdim. Şimdiki malı mülkü edinemezdim. Kıssayı uzatırsan kısa dinlenirmiş, uzatmayalım. Bir dizeyle bağlayalım; “Başka yerde bahar olmuş bana ne; bahar gelir bana yurdumdaki kış bile ”.

 

Mutluluğun bir resmi varsa eğer, içinde memleket vardır elbet. Benim için memleket deyince aklıma geliverenleri, ara vermeden bir solukta sayayım. Şöyle hafızamdaki bazı noktalara akupunktur yapar gibi; duyduklarımdan ve gördüklerimden birer cümleyle dokunayım.

 

O zamanlar, elde sapan akşamı ederdik, bir süslü kuşun peşinden dağa giderdik.  Milletçe tek yürek olur, aynı filmi seyrederdik. Camdan değil; sevdik mi candan severdik. Banyodan sonra el öptüğümüz, misafirlikte uyuyup kaldığımız, aynı bardaktan içip, aynı sininin etrafına dizilip aynı çanaktan yediğimiz zamanlardı. Balolar modaydı, üç beş kişilik orkestra canlı çalardı.

 

Sultan nevruzda gargalıların ipi yetmez. Kıpır kıpır şeytan uçurtmalara, çarşaf ipi bile ağır gelir, bel verirdi. Oyun ve oyuncak için para gerekmezdi. Bezden bebek, kâğıttan gemi, mendilden tavşan, değnekten at, telden araba yapardık. Hiç bir şey bulamazsak, saklambaç aynardık. Hop hop lastik top, zıplardık, ip atlardık. Kızlar beş taş oynarken, biz bilye oynardık. Yani oyuncağımızı taştan çıkarırdık.

 

Bütün yaz sokaktaydık. Uzadığımızı kapıdaki boy çizgilerimizden anlardık. Yaş beton görürsek ayak basardık. Sonra da her geçişte izine bakardık. Akşam olunca çakmaktaşını birbirine çakardık, barut kokulu kıvılcımlar saçardık. O akşamın berrak gecesinde yıldızlar yakına inerdi. Çapıt bağlanmış çalı dedeleri, çiçek açmış gibiydi. Kazaklar örer, elbiseler diker, oyayla oyalanırdı kız anneleri. Kınalanırdı kızların elleri.

 

İnsanlar sakindir, herkes birbirini bilir, her yer gözaltında gibidir. Sokak ortalarındaki taşlara basa basa; çarşı pazara, kahvehanelere can veren insanlar gelir geçer, selamlaşır, hal hatır sorardı.  İnsanlığın ölmediği zamanları gördük biz. Yarılmış narlar, ağaçta yanar gibidir. Elma ısırınca çatır çatır sulanır. Subaşı Yaylasında suya karpuz koysan çatlatır. Yaz gelince yaylaya yayan giderdik. Hava o kadar temizdi ki; Süsyolu’nda yanımızdan bir jawa gider ama benzin kokusu burnumuzdan gitmezdi.

 

Yoldaki taş aralarında kurşun dökülmüş olurdu, bir de geçmez para, ellemeye korkardık. Sokak çeşmelerinden ağzımızı dayayıp su içerdik. Çeşmenin altındaki havuzcuktan ıslıkla sulanan bir eşek, sırtında semeri darası. Cuvarın bahçeler sulansın diye salıverdiği suların taş yolların ortasından dere gibi akması, kurumaya serilmiş dizi dizi patlıcan biberler, Alemler yolunda sahibi telaşlı odun yüklü eşekler, bademlerin ağaçtan düştüğü, zeytinlerin sırıkla dövüldüğü mevsimler, ilk yağmurda toprağın  ve ilk yanmada soba boyasının kokusu, baharın coşkusu….serin suyundan içtikçe tazelenir hafızamda.

 

Ağaçlara su yürüme zamanı, erik ağacı gelin gibi donandı. Armut daldan, elma daldandı. Üç gün güneş açtı, badem ağaçları yalancı bahara aldandı. Sularımız temiz, insanımız saftı. Antika halılar verildi, makine halısı alındı. Bakır tabak çanak ne varsa verildi noramin melamin alındı. İnsanlar da aldandı. 

 

Baharda; kuzu göbeği aynı yerden biterdi. Çıntarlar, zamanı gelince çimenlerin içindeki incirin dibinde beni beklerdi. Tilki kuyruğu, sarmaşık, mantar toplarken sevinirdik, soğan yumurtayla kavururken sevinirdik, yerken bir daha sevinirdik.

 

Serçeler sıradan ve gumbur guşları aramızdan biri gibidir. Yol kenarlarında zeytin ağaçlarını, mezarlıktaki sarıklı mezar taşlarını, hiç susmayan gork tavuğu ve peşinde dolaşan yavrularını, folluktaki sıcacık tavuk yumurtasını ve tavuğun sıcağı sıcağına gıdaklamasını, oyun oynarken her akşam gözümüzün önünde havanın kararmasını, derelerde balık peşinde akıp giden zamanı, geceleri berrak karanlığın altında yolcu bekleyen sokak lambasını, ulu çınarlara kurduğumuz salıncakları, pazartesi sabahları yapılan pazar duasını, ev önündeki bahçede domatesin kızarmasını, … nasıl unuturum.

 

Rüzgarı dinlerim; serçe cıvıltıları, arı vızırtıları, kelebeğin kanat çırpışları birbirine karışır, bir sessizlik olur. Duyarım, doğanın da beni dinlediğini.. Her şey kendi renginde, kendi şeklinde ve yerli yerindeydi. O küçük yer benimdi. Kendim gibiydi.

 

Üçyoldan Karacasu’ya Kadar.. 

 

Bu yoldan kaçıncı gidip dönüşüm. Giderken sol dönerken sağdadır. Giderken inişler dönerken yokuştur. “Allah Allah, bu ağaç burada mıydı?” diye düşündüğünüz olmuştur. Giderken gördüğünle, dönerken gördüğün başkadır. Bu yüzden dönüşü de anlatmazsak noksan kalır.

 

Denizli tarafından gelenler, Üçyolda iner ve araç bekler. Yol kısalır böylece. Denizli’den dönerken yağmur varsa inmez, Nazilli’ye kadar otobüse sığınırdım. Camdan bakan arap kızı gelirdi aklıma. Dışarıda yağmur yağarken, seller akarken.

 

Üçyoldan sonra Menderes geçilir. Biraz düz gidilir. Giderken kıvrılıp, burkulup düğümlenen yollar sanki dönerken çözülür.

 

Yol kenarları kimi zaman orman, kimi zaman bahçeler birbiri içine girmişler ve üstünden eksile eksile körelmiş taş duvarlarla bölünmüşler. Yeşile boyana boyana giderken gözlerimiz; bazen papatya tarlalarının beyazı,  bazen de gelinciklerin kırmızısı  gözü deler.

 

Bir de Karacasu 19 km tabelası dikkatimi çeker; olması gereken yerde değilmiş gibidir. Dev kaktüsler yol kenarında yükselir; Ziraat Bankası’nın önündeki palmiyeler gibi alakasız yerdedir. Sanki onlar da yaban elde gibidir..

 

Leylekler gelince hiç yoktan seviniriz. Cami kubbesindeki, elektrik direklerinin üstündeki boş yuvaları doldurur; tek ayak üstünde bekler, lak lak eder ya da tarlada gezerler. Kırlangıçlar da gelmiştir; ya havada süzülürler, ya çamurdan yuvalarını inşa ederler ya da tellerde dizilir beklerler.

 

Gideli epey zaman geçmiş, özlem pekişmiştir. Üçyoldan sonrası; “bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde, dedem ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken” diye başlayan masal girişleri gibidir. Alıştırır, havaya sokar insanı. Karapınar yolu ağzından inen olur da binen olmazdı. Sonra, Başaran, Yenice, Esençay, Dereköy, Çamlık taksit taksit müjdeler yakınlaştığımızı ve yokuşu sarmaya başlarız yavaş yavaş. Bu arada kulaklar ayar yapar. Efeler Der. tabelasından hemen sonra Karacasu 5100 yazılı nüfus tabelası vee Kirişçi Hamdi Amca’nın  evi de geçildi. Ehh, Garısuyu geldik gari, istambullu gibi gonuşmayalım bari.

 

Dönünce Karacasu’da..

 

Ankara’nın İstanbul’a dönmesi güzel demiş ya şair; İstanbul’u övmek için değil Ankara’yı yermek için söylenmiş olmalı bu söz. Ankara’ya işi düşmüştür. Giderken taşıdığı yükü, stresi atmış olmanın ve işini yapsa da yapamasa da, bir şekilde eve geri dönmenin dayanılmaz hafifliğini ifade etmek için söylenmiştir.

 

Memleketten ayrılmanın en güzel tarafı memlekete geri dönmek değil mi? Ayrılığın en tatlı yanı kavuşma anı. Hatta o anı yaşamak için ayrılmak gerekir. Barışmanın tadını küsenler bilir.

 

Otobüs çarşıya gelmiştir. Düzlükte nefes alınır. Herkes inmekte acele eder. Meraklı gözler otobüsün etrafını sarar. Garajdan eve varıp da sevdiklerini görünceye kadar, görüp konuştuklarıyla teselli olur insan. Eve doğru giderken, babamın ablam Karacasu’ya geleceği zamanki bekleyişi gözümün önüne gelir. Pencerenin önündeki divanda oturur, pencereye yaslanır ve gözleri yola uzanırdı. Beklemek sanki Karacasu’daki anne babalar için kaderdi.

 

Küçük yerde haber tez yayılır, gelen duyulmuştur. Komşuluk hukuku vardır, seviçler paylaşılır çoğalır, üzüntüler paylaşılır azalırdı. Gidene “uğurlar olaya” “Allah kavuştursuna” gidilir. Gelene “gözün aydına” gelinirdi. Bahçeden toplanan bir iki kilo meyveyle, inekten sağılan sütle, çayla, şekerle; çam sakızı çoban armağanı “hoş geldin” denirdi.

 

Memlekete varınca; hemen kendine döner dilim, kendim olurum. Meemet diye bilirler. Mehmet Ali desen komşumuz bile tanımayabilir. Anamın görür görmez gözünden ve Meemedim deyişinden dilinden okunurdu sevinci. Ellerini öperdim sarılıp.

 

Ana, baba, kardeşle içimdeki hasret sönünce, çarşıya da giderdim. Birilerini görmeyi umarak; kim var kim yok kahvelere bakardım. Gördüğüm ilkokul arkadaşlarımla ya bir merhaba ya da eski zamanlardan; nerdesin şimdi tarzından sohbet ederdik. Paylaşılan şeyler azalsa, yollar ayrılsa da; o günlerin hatırası yad edilir, tazelenirdi.

 

Döndüğünde her şey bıraktığın gibi kalsın istersin Herşey aynı gibidir ama aslında hiçbirşey aynı değildir. Geçen zaman herşeyin üstünü örtmüş, insanları eskitmiş ve yolları yenilemiştir. Yüzlerin manzarası değişmiştir ve tanıdık simalara benzer yeni simalar eklenmiştir.  

 

Biz İstanbul’da yaşarken, memlekette de geçiyor an. Bir yerde geçerken zaman,  diğerinde ölüyor. Aklıma gelir hep gülerim, yeğenim çok küçüktü. Konya’dan bize geldiler. Aradan birkaç gün geçti. Baban nerde? diye sordum. “babam garajda el sallıyor” dedi. Hayat devam ediyor. Hiçbir şey bıraktığın gibi kalmıyor.

 

İnsanoğlu kuş misali bugün burda yarın orda. Gitmek dönmek ve dönmek gitmek içindir bizlere. Kavuşmak sevinci kelebek ömrü kadardı. Ayrılık yüzünden, kavuşmanın da kalmadı tadı. 

 

Yolun ucu Neresi?

 

Bize bayram geldiği gibi, biz de bayrama gideriz, memlekettir gidecek yerimiz. Ne zaman tatil olsa ne zaman bayram gelse; yolun ucunda hep Karacasu var pergelin çivisi gibi sabit.

 

Gözden ırak olan gönülden de ırak. O yüzden arayı uzatmamak lazım. Ne kadar uzarsa gurbet ve ne kadar uzaksa yol, o kadar çoğalır aklında memleket. Yola çıkmak için salyangozların yağmuru beklediği gibi bekler. Her geçen günle beslenir özlem.  Zaman geçsin istendikçe, zaman da geçmemek için direnir.

 

İnsanın gözünü doyuran taş toprak mavi gök yeşil ağaç dağlar ….. büyük şehirde bunların yerinde beton var. Yolda yürürken bile toz toprak yer, içer, içimize çekeriz. Memlekette gözaltındasın kaybolamazsın ama istanbulda herkesin içinde tek başınasın ve göz önünde saklanırsın. Karacasu’da yalnızlık yok ama İstanbul’da yalnızlığın en kalabalık olduğu şehirde yaşıyoruz. Kalabalıklar içinde yalnız insanlar her geçen gün daha da kalabalıklaşıyor. Şehirlerde göze yakın gönülden uzaksın. Kapalı pencerelerden ışık sızmıyor. Elbise giymiş bedenler, gölgeler gibi geziniyor.. Sadece bir merhaba desen birine, gör başına neler geliyor. Kimse kimseyi tanımaz, kim kime dum duma yaşamak devam ediyor. İşte şehirlerin bu hali, bizim oraları daha güzel kılıyor.

 

Yine de, doyduğum yerde doğmadım, doğduğum yere doyamadım. Bir zaman sonra doyduğunla doğduğunun arası yol oluyor. İnsan yolun iki ucunda teselli buluyor. Çatal olur efelerin yüreği derlerdi de inanmazdım. Yaz gelince kış, kış gelince yaz; okul açılınca tatil, tatil olunca okul isteyen çocuklar gibi; İstanbul’a gelince Karacasu, Karacasu’ya gelince İstanbul’u arar oldum. Hatta Karacasu’da İstanbullu, İstanbul’da Karacasulu oluyorsun. Seç deseler seçemiyorsun.

 

Ayrılık Yola Dahil 

 

İpucu veriyorum. Hüzün, sonbahar ve sarı. Ayrılıktır bilmecenin cevabı. Kavuşmaya en uzak yer ayrılığın ilk anı. Yaşlılarda daha tesirlidir ayrılık anları “belki son defa görüyorum” duygusu yoğundur. Ama bunu dillendirmezler, akıllarından geçirmek istemezler.

 

Gezmeye giderken seviniriz. Hacca gönüllü gideriz. Yol gözümüzde büyümez. Ayrılık öyle mi? Hani kurbanlık koyun alırsın da, sürüden kopmak istemez, sürünür de kendiliğinden gelmez ya !  İşte öyle bir şey. Gurbete gönüllü gidilmez. 

 

Gurbet kalanlı bölme; bölünen ben, bölen yollar, bölüm gittiğim yer, kalan memleket. Gidenin işi daha zordur. Giden her şeyden, kalan bir şeyden ayrılır.Türk filmlerinde gidene de, kalana da mecburiyet vardır. Bağlamanın tellerinden bir gurbet havası dökülür; yakar yandırır, susuz bırakır insanı:

“Bir yiğit gurbete gitse,

Gör başına neler gelir.

Garip sılayı andıkça,

Yaş gözüne dolar gelir.” Şair Kemalettin Kamu ne güzel anlatmıştır bu sahneyi; “Gurbet o kadar acı ki, ne varsa içinde” diye başlayıp “Ben gurbette değilim, gurbet benim içimde” dizeleriyle biten şiirinde.

 

Aşkı da ayrılığı da bilenler; ayrılığı aşka dahil ederler. Hani bir şarkının hatırına kasette ne varsa dinlenir. Hani mor rengi sevmesem de gökkuşağında güzeldir, Hani tuz atarlar pastanın hamuruna da o tuzla tadı gelir. İşte o şarkılar, o mor ve o tuz ayrılığın güzel yeridir. Hatırlamak, özlemek, beklemek, ayrılığın ayrılmaz parçasıdır.

 

Ayrılık ölümle kıyaslanır. Ayrılıkta gelen ağlar, giden ağlar. Ölmekte kalan ağlar. Gönül diliyle tarif eder ayrılığı türküler, hep bir mesaj verirler gizliden “acı da tatlıdır ama tadı acıdır”.….

 

“Kızıl gül olmayaydı sararıp solmayaydı

Bir ayrılık bir ölüm, heç biri olmayaydı”

 

“Ayrılık ayrılık aman ayrılık

Herbir dertten âlâ yaman ayrılık”

 

 “Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar

Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler

Hem annemi hem babamı ben köyümü özledim

Annemin yelkeni olsa açsa da gelse
Babamın bir atı olsa binse de gelse
Kardeşlerim yolları bilse de gelse

hem annemi hem babamı ben köyümü özledim”

 

 “Kara gözlüm efkarlanma gül gayri

İbibikler öter ötmez ordayım

Mektubunda diyorsun ki gel gayri

Vatan borcu biter bitmez ordayım

………

Yatağıma yatar yatmaz ordayım”.

 

Bu son dizedeki duyguyu ben de yaşadım. Hatırlıyorum da; yatılı okulda aynı rüyayı çok görürdüm; bir duvardan atlardım ve Karacasu’da olurdum. Uyanınca okulda olduğumu anlar üzülürdüm. Bazen de yatılı okuldan izinli gelirdim. Ertesi sabah yatakta gözlerim kapalı, evde olduğumdan habersiz; etüd zili çalmasın isterdim. Gözlerimi açınca evde olduğumu anlar sevinirdim.

 

Eski Otobüslerde Yolculuk ..

 

Eskiler yol hikayeleri anlatır, deveyle atla eşekle…aylar süren hacca gidip dönmeler..hanlar, kervansaraylar, haramiler…şimdi hepsi masal gibi…

 

Yol parası bilirdik, öğrenciyiz derdik, indirim isterdik. Birini tanımak istersen beraber yola git denirdi. İşte bu atasözü yüzünden mecburen sohbet ederdik ! Şoför sigara içer, cemaat peşinden gider ve otobüsün içinde dumandan göz gözü görmezdi. Kimse bu duruma bir şey diyemezdi. Koltukların arkasındaki cep, kül tablası haline gelmişti. Zaten kül tablası varsa sigara içmek için sebepti ve  serbestti.

 

Otobüste naylon poşette su ikram edilirdi. Mola yerinde çaylar şirkettendi. O zamanlar şoförün soluna bile  adam binerdi. Şoförler yardımseverdi; farını yakar söndürür polisi ihbar ederdi. Ayaktaki yolcular eğilir; şoföre yardım ederdi. Arabesk zamanlardı, türk filmleri revaçtaydı. Otobüste videolar olurdu, vurdulu kırdılı. O yoksa muhakkak teybe kaset konurdu. Belki şoförde yoktur diye yolcular yeni çıkan kaseti yanında getirirdi.

 

Otogar manzarasında; peronlarda otobüsler dizili, emanetçi, biletçi, tost büfesi, servisler, muavinler, bağıran çağıran gelen giden uğurlayan ağlayıp sızlayan ne ararsan var. En çok çay içilirdi.Yanında simit, tost, gözleme vesaire yenirdi. Hediyelik eşya dükkanları her yörenin kendine göreydi; Aydın’da incir, Afyon’da kaymak, İzmit’te pişmaniye….

 

Hep eşekten inip ata bindik. O 302 otobüslerle başladık. Her sene daha iyisi çıktı ve biz hep iyisini seçtik.  Otobüste en iyi yer önde, en kötü yer teker üstündeydi. Kışın cam kenarında yanarsın, koridorda donarsın, ortası yok gibiydi. Vakitli vakitsiz rekabet edilirdi ama bize iyi gelirdi.

 

Muavinler tanıdık görünce muhabbet ederdi. Hiç aklımdan çıkmaz, ilkokuldan tanıdığım bir muavin İzmirden gelirken denk geldi. “Eeee, ne oldun gari Meemet, gaymakam olubildinmi bari” dedi. Ben de “Kontrolör oldum” deyince. “Yapma bee” dedi üzüldü. “Bi yolunu bulup trafik polisi olumadın mı” dedi…

 

Yaşamak, Zamanda Yolculuk..

 

Yolun sebebi var iş, aş, eş, askerlik, okumak, sağlık… Ya bir yol bul, ya bir yol aç ya da yoldan çekil denir ya; işte yetmez yetişemezse gidene yol verirdi memleket. Yollar çaresizliğin çaresidir. Çözüm yolla beraberdir. Yol medeniyettir.

 

Yol kültürün izlerini taşır, iz bırakır, Tren yolu ilk İzmir Aydın arasına yapılacağı zaman deveciler isyan etmiş, gerekirse Aydın’dan İzmir’e deve dizeriz demişler ama dinleyen olmamış.. Sonra Aydın’da tek tük kalan zenciler gibi; develer de eksilmiş. Belki de deve güreşleri bundan sonra kültürümüze girmiş. Ortaklar’da tren çok yavaş gittiğinden yolcular trenden inmeden alış veriş yaparmış. Ortaklar’da çöpşişçiler o zamandan kalmış. Şimdi de otaban nedeniyle yol eski önemini yitirince çöpşişçiler de zamana yenilmiş.

 

Yol bilen yol gören başkadır; yollar okuldur. Almanya’ya gider Almanyalı olur.  Hacca gider hacıdır. Kore’den dönen gazi artık Korelidir. Askere giden rütbesiyle döner gelir “onbaşı” “çavuş” adının önüne gelir. Gidip görmek itibar vesilesidir, sakalı varmış gibi sözü dinlenir.

 

Yol hayat olduğu kadar; hayat da yoldur. Yaşamak, zamanda yolculuk değil de nedir? Gönül gözü gören Aşık Veysel’in “gidiyorum gündüz gece” dediği “uzun ince bir yol” “o iki kapılı han” neresidir? Kalıcı değiliz yolcuyuz bu alemde, gün geçip gidiyor üstümüzden ağlasak da gülsek de.. Geçip giderken zaman, yollar arkadaşımdır benim, istesem de istemesem de. Zamana dur mu denir? Cemal Süreya’nın dediği gibi “akan zaman değil mesafelerdir”. Ya da Ahmet Hamdi Tanpınar’ın  ifadesiyle, “Ne içindeyim zamanın/ Ne de büsbütün dışında;/ Yekpare, geniş bir ânın,/ Parçalanmaz akışında.”

 

Zaman ilahi bir boyuttur. Geri vitesi yoktur. Şimdiki zamanlar uzar; yol gider, otobüs gider, sen gidersin. Araya mesafeler girer zamandan ve uzar mesafeler. Hayat eşittir gittiğin yol ve yolda geçen zaman. Pi sayısına benzer hayat; sonu yollar gibi uzayan ve bitmeden yarı yolda sonlanan. Her gidişin bir dönüşü olacaktır elbet. Elimizde bir kişilik bilet var, gidiş dönüş memleket.

 

Yukarıda yazılanlar, aşağıdaki şiirin anatomisidir.

 

                                                                                                                                                                    Mehmet Ali ÇETİN

 

 

Memleketim

 

Sevdiğim yemekler

Tadını tuzunu bildiğim

Seslerin sahibi yüzler

Huyunu suyunu bildiğim

İlklerim sende rehin

Çocukluğum, gençliğim

Hey gidi gözünü sevdiğim

Memleketim, memleketim

 

Gökyüzü, dağlar, yıldızlar

Ucunu bucağını bildiğim

Karış karış gezdiğim

Alıştığım yerim, ezberim

Anam, babam, kardeşlerim

Sevdiğim, sevdiklerim

Aslında hepsi birlikte

Ahmedinden Mehmedine

Yedisinden yetmişine

Memleketim, memleketim

 

Geçiverdi sayılı günler

Yarın çekip gideceğim

Bir gözüm gördü seni

Bir gözüm görmedi daha

Yaklaştıkça uzayan yollar

Dökülsün peşimden sular

İki ileri bir geri gidiyor adımlar

Özleminin bile tadı var

Memleketim, memleketim

 

Anamın ağzından ninnim

Kucağından ilk indiğim

Ne sınır var ne duvar

Bakabildiğin yer kadar

Uzaktaki yakın yerim

Toprağına can verdiğim

Memleketim, memleketim

 

Doyduğum yer

Sana memleket dedim

Yine de açlığım, susuzluğum

Doğduğum yer, memleketim

Altın kafeste bülbül olsam

Yine de dikenim, memleketim

 

İstanbul. 2003, Mehmet Ali Çetin

 

 
» Hüseyin Kuruüzüm

Hüseyin Kuruüzüm'ün Yaşam Öyküsü

» Baş Yazı

Bayramınız Kutlu Olsun

» Kitaplarim
Yemezzade Süleyman Rüşdi
1768'de Karacasu'nun Nargedik Köyünde doğdu
 
Gazi Osman Akhan'in Savaş Anilari
Önce Galiçya'da sonra Filistin'de,
 
Milli Mücadele'de Aydın
Aydın'ın Milli Mücadele Dönemi Tarihini Yaşayanlardan
 
Üzümün Kurusu
Sadece sevgi mi ? Asla ...!
 

YÖNETİCİ GİRİŞİ

En İyi İnternet Explorer ile İzlenmektedir.
Bütün Haklari Hüseyin Kuruüzüme Aittir. Hiçbir Içerik Izinsiz Kopyalanip Çogaltilamaz. 2009